×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  پنج شنبه - ۱۳ بهمن - ۱۴۰۱  
true
true
۱۲ اردیبهشت؛ روز معلم بر گنجینه های ارزشمند و درخشان ایران مبارک باد: دکتر حسن خسروی مدرس دانشگاه


بالاترین و والاترین معلم، خداست، اوست معلمی که : ” و علم آدم الاسماء کلها ” می باشد.
خدای عزیزم ! ای بزرگ معلم نازنین و مهربانم ! دوستت دارم.
و شما پدر و مادر عزیزم، شما هم معلم دلسوز من بوده اید روزتان مبارک.

معلم، روشنی بخش تاریکی هاست. معلم، راهنمای خرد ورزی و داناشدن ماست. معلم، مانند شمع است که وجودش پر از شور و شوق سوختن و نور و روشنایی است تا دیگران را از جهل و خرافه و نادانی و ظلمت نجات دهد. معلمی شغل انبیاست. معلمی، دیوانگی و جنون است از نوع قشنگ و مثبت و خوب آن چرا که تا دیوانه و تشنه و مجنون علم و دانش نباشی، در این راه توفیق عمیقی نخواهی داشت. معلم باید در اوج احترام و توجه در جامعه باشد. بهترین حقوق و مزایا را باید به معلمان و اساتید داد. بهترین سرویسها و امکانات و داشته ها را باید نثار معلمان و اساتید کرد چرا که آنان هستند که وزیر و مدیر و وکیل و… تربیت می کنند.

افسوس که قدر معلم و استاد را نمی دانیم، افسوس و آه ….

معلم یعنی؛
م = مظهر محبت و مهرورزی
ع = عزت و عشق
ل = لیاقت و شایستگی
م = مصداق دانایی و آگاهی.

آری؛
جامعه ای به فلاح و رستگاری می رسد که معلمان و اساتیدش در قله توجه و احترام و رفاه باشند. جامعه ای روی خوش رشد و توسعه را می بیند که در آن معلم و استاد؛ عزیزترین و شریفترین و با احترام ترین های جامعه باشند. باید سیستم مدیریت کشور، خوش اخلاق ترین، با شعورترین، نخبه ترین، داناترین، زیباترین، صبورترین آدمها با روابط عمومی بالا را به عنوان معلم و استاد برگزیند تا نتایج خوب آموزشی و پرورشی داشته باشیم. در شان یک جامعه اسلامی متمدن نیست که معلم و استاد آن دغدغه حقوق و خانه و ماشین و لباس و تفریح و… داشته باشد.
قدر معلم و استاد را بدانید و بدانیم که جایگاهی بس رفیع و شریف و والا دارند.
معلم عزیزم دوستت دارم
استاد عزیزم دوستت دارم
معلم عزیزم !
مرا ببخش بخاطر بازیگوشی هایم.
مرا ببخش بخاطر وقتهایی که خود را به مریضی زدم تا درس نخوانم.
مرا ببخش بخاطر تکالیفی که دادی و با هزار کلک و ترفند از زیر بار آن شانه خالی کردم .
مرا ببخش اگر سر کلاس حرف نامربوط و حرکت و رفتار نامناسبی داشتم .
مرا ببخش که تو برای آینده من حرص و جوش می خوردی و من خنده کنان و بی تفاوت از کنارت می گذشتم .
مرا ببخش برای وقتهایی که پای تخته چیزی می نوشتی و ما پشت سرت ادا و شکلک در می آوردیم.
مرا ببخش که سر امتحان، شیطان گولمان میزد و از روی دست این و آن می نوشتیم.
مرا ببخش که گاهی از روی نفهمی، عصبانی می شدم و توی روی تو می ایستادم و فکر می کردم کسی هستم.

مرا ببخش، مرا ببخش، مرا ببخش
روزت مبارک
دوستت دارم
معلم عزیزم؛ استاد عزیزم.

حسن خسروی مدرس دانشگاه

false
true
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false