true
علیرضا بیرانوند، فرزند سرابیاس لرستان، با کسب عنوان مرد سال فوتبال آسیا نام خود را در تاریخ ورزش قاره ثبت کرد؛ اما در میان هیاهوی این موفقیت، بهجای آنکه مسیر دشوار این دروازهبان و دستاورد کمنظیرش در کانون توجه قرار گیرد، کراوات، مدل مو، لهجه و حتی کاروان همراهی او به سوژه اظهارنظر، شوخی و تمسخر برخی تبدیل شد. پرسش اینجاست؛چرا کراوات علی دایی و مهدی مهدویکیا بخشی از تشریفات یک مراسم بینالمللی بود، اما کراوات بیرانوند باید به حاشیهای رسانهای تبدیل شود؟
از سرابیاس تا قله فوتبال آسیا
بیرانوند در رقابت با ستارگان فوتبال آسیا، عنوان مرد سال قاره را به دست آورد؛ اتفاقی تاریخی که پس از ۲۲ سال این جایزه را به یک ایرانی رساند و برای نخستینبار در تاریخ جوایز کنفدراسیون فوتبال آسیا، یک دروازهبان را در جایگاه بهترین بازیکن مرد سال قرار داد.
این موفقیت، روایت نوجوانی است که از سرابیاس خرمآباد برای دنبال کردن رؤیایش راهی تهران شد، دشواریها را پشت سر گذاشت و با تکیه بر استعداد و پشتکار، خود را به سطح اول فوتبال ایران و آسیا رساند؛ مسیری که امروز نام او را در کنار بزرگان فوتبال ایران، خداداد عزیزی، علی دایی، مهدی مهدویکیا و علی کریمی قرار داده است.
چنین اتفاقی میتوانست فرصتی ارزشمند برای رسانههای کشور باشد؛ فرصتی برای روایت یک مسیر الهامبخش، معرفی استعدادهای برخاسته از مناطق کمتر برخوردار و نشان دادن اینکه فاصله یک روستای کوچک تا قلههای فوتبال آسیا، با اراده و تلاش پیمودنی است.
اما بهجای آنکه این مرد بزرگ در مرکز توجه قرار گیرد و از سالها تلاش و دشواریهای مسیر موفقیتش گفته شود، بخشی از واکنشها به حاشیههایی عجیب معطوف شد؛ از انتقاد به کراوات و مدل موی او تا شوخی با لهجه و کاروان همراهیاش!
گویی اصل ماجرا، یعنی ثبت یک افتخار تاریخی برای فوتبال ایران، در میان این حاشیهها به فراموشی سپرده شد.
از کراوات علی دایی تا کراوات بیرانوند؛ تفاوت در چیست؟
این نخستینبار نیست که یک ستاره فوتبال ایران با کتوشلوار و کراوات در مراسم بینالمللی حاضر میشود.
علی دایی، اسطوره فوتبال ایران و مرد سال آسیا در سال ۱۹۹۹، هنگام دریافت این جایزه با پوشش رسمی و کراوات در مراسم حضور یافت. مهدی مهدویکیا نیز در سال ۲۰۰۳ با همین پوشش، عنوان مرد سال فوتبال آسیا را دریافت کرد.
پس پرسش ساده اما مهمی مطرح است: تفاوت علی دایی و علیرضا بیرانوند در چیست؟
مگر هر دو نمایندگان فوتبال ایران در یک رویداد بینالمللی نبودند؟ مگر هر دو با توانایی و تلاش خود نام ایران را در فوتبال قاره مطرح نکردند؟ اگر کراوات برای دایی و مهدویکیا بخشی از تشریفات یک مراسم رسمی بود، چرا همان انتخاب در مورد بیرانوند باید به سوژه انتقاد تبدیل شود؟
آیا معیار قضاوت درباره قهرمانان با تغییر نام و چهره آنها تغییر میکند؟
اگر آن روز کراوات علی دایی مانع دیده شدن افتخارآفرینیاش نشد، امروز چرا کراوات بیرانوند باید از خود دستاوردش مهمتر شود؟
بیتردید هیچ ورزشکاری از نقد مصون نیست و بیرانوند نیز میتواند بابت عملکرد و رفتار حرفهای خود مورد پرسش قرار گیرد؛ اما نقد با تمسخر تفاوت دارد. میتوان درباره انتخاب پوشش یک ورزشکار نظر داد، اما به سخره گرفتن لهجه، ظاهر یا ریشههای فرهنگی او نه نقد حرفهای است و نه در شأن رسانهای که باید فرهنگ احترام را ترویج کند.
لهجهای که باید مایه افتخار باشد، نه تمسخر
بیرانوند از دل همین جغرافیا برخاسته است؛ با همان ریشهها، گویش و هویتی که بخشی از شخصیت اوست. مگر قرار است هرکس به جایگاهی بزرگ رسید، گذشته و خاستگاهش را پنهان کند تا مورد پسند برخی قرار گیرد؟
لهجه یک انسان عیب نیست؛ نشانه ریشه و هویت اوست. مدل مو و پوشش نیز نمیتواند معیار سنجش شایستگی ورزشی باشد. کاروان همراهی یک قهرمان هم اگر جای نقد داشته باشد، میتوان درباره آن منصفانه و مستند سخن گفت؛ اما تبدیل کردن همه این موارد به ابزار تمسخر، چه نسبتی با اخلاق رسانهای دارد؟
رسانه ملی و دیگر تریبونهای اثرگذار، بیش از آنکه به حاشیهسازی نیاز داشته باشند، باید قدر لحظههای بزرگ را بدانند. میشد از این موفقیت برای امیدآفرینی در میان نوجوانانی استفاده کرد که در شهرها و روستاهای دور از امکانات، رؤیای قهرمانی در سر دارند؛ همانهایی که شاید با دیدن مسیر بیرانوند باور کنند که خاستگاه جغرافیایی، سقف آرزوهایشان نیست.
مردی که با شایستگیاش در تاریخ ماندگار شد
برای لرستان، این اتفاق معنایی فراتر از یک عنوان ورزشی دارد. پسری از سرابیاس خرمآباد، نام زادگاه و استانش را در سطح قاره مطرح کرده و به الگویی از تلاش و عبور از محدودیتها تبدیل شده است.
قرار نیست از بیرانوند قهرمانی بینقص بسازیم یا همه رفتارها و انتخابهایش را تأیید کنیم؛ اما انصاف نیست دستاوردی به این بزرگی زیر سایه سلیقهها و تمسخرها قرار گیرد.
او را با کراواتش، مدل موهایش و لهجهاش سنجیدند؛ اما تاریخ فوتبال آسیا او را با شایستگیاش به یاد خواهد سپرد.
بیرانوند شاید با ظاهر و انتخابهایش همه را راضی نکرده باشد، اما با توانایی و تلاشش نام ایران را بر بلندای فوتبال آسیا نشانده است.
او مرد سال فوتبال آسیاست؛ فرزند سرابیاس و مردی از تبار لرستان؛ قهرمانی که از نقطهای دور از هیاهوی پایتخت برخاست و به قلهای رسید که امروز نامش در تاریخ فوتبال قاره ثبت شده است.
بعضیها کراواتش را دیدند؛ ما مسیری را میبینیم که پیمود، قلهای را که فتح کرد و نام لرستانی را که سربلند ساخت.
این حاشیهها چیزی از ارزش و بزرگی این مرد لر کم نخواهد کرد/ انتهای پیام
false
true
https://pejvakelorestan.ir/?p=20434
false
false

قیافه علیرضا بیرانوند با یال و گوپالش مثل یک شیر که نماد مردی، مردانگی، یک رنگی، شجاعت و ایستادگی است؛ بهتر از روبه هان و روبه صفتان و بی اصل و نسبان است. درود بر لر و لر تباران سراسر گیتی خار چشم بی رگ و ریشه ها